Un viaje al estado de Veracruz, pinche calor pero precioso!

Het is duidelijk dat ik dus mijn lijstje met reiswensen aan het afwerken ben, aangezien Teotihuacan al lange tijd hoog op dit lijste stond, zo ook Xochimilco, en dit bericht gaat over Veracruz dat al vanaf maand 2 was toegevoegd. Manuel, voor de trouwe lezers inmiddels wel bekend als de 61 jarige avontuurlijke colega, had me destijds al verteld dat als ik daarheen wou dat ik t maar moest laten weten en dan konden we er zo heen. Hij heeft er namelijk een huis in aanbouw waarvan de bovenverdieping inmiddels bewoonbaar is en aangezien de weken nogal krap beginnen te worden voor mij in dit land, was een 5 uur durende reis per auto naar t oosten richting de zee dan eindelijk gepland.

De vrijdag hebben we vrij genomen zodat we tenminste wel beetje fatsoenlijk tijd hadden om dingen te ondernemen daar. Zodoende zat ik vrijdagochtend 19 juni om 5.30 in de metro opweg naar t huis van Manuel, waar we uiteindelijk om uutje of 6.30 samen met zn jongste zoontje Isaac van 10 jaar vertrokken naar Veracruz.

Kijk es ff hoe de kleine jongen zich vermaakt!! hahaha..Ettertje! Nee geintje hoor, hoort bij zn leeftijd, ik geloof dat ik ook wel een beetje zo was vroeger en dus is er niets mis mee hahahah. Mauel, Ik, Isaac en de moeder

Het huis bevindt zich in een klein dorpje enigzins afgelegen van de “moderne” wereld middenin een, ik zou haast zeggen, Mango-bomen-oerwoud. Overal waar je kijkt, vele kilometers lang waren er enkel mangobomen te zien. Aparte gewaarwording, aangzien ik in mn leven nog nooit 1 zo’n boom gezien had. Uiteraard was de grond dan ook bezaaid met afgevallen, vaak opengeknapte en in rottingsfase zijnde mango’s. Maar wat wil je, er zijn er simpelweg teveel om allemaal te plukken en te verkopen. En de vogeltjes houden er wel van, dus niets aan t handje. Naast t dus half afgebouwde huis waren dagelijks vele mensen bezig met het sorteren en in kisten verpakken van mango’s die vervolgens aan t eind van de dag door een vrachtauto werden opgehaald (pallets en pallets vol!!) voor transport naar de hoofdstad (zoals haast de hele groente en fruithandel via Mexico City gaat).

Naja, genoeg over de zoete lekkernij. De eerste dag zijn we (Manuel, zn vrouw, zoon Isaac en ik) direct maar kijkje gaan nemen in de hoofdstad van Veracruz die dezelfde naam kent. Daar hebben we een aquarium bezocht, zeg maar een soort Sealife zoals in Scheveningen, met indrukwekkende vissen en koraal. Afgelopen zomer ben ik nog met Melissa naar een veel groter Aquariumin Valencia geweest, dus echt vernieuwend was het voor mij niet, maar desalniettemin wel erg mooi om toch weer van die grote Mantra’s (enorme platvissen) te zien zwemmen die dan over je hoofd zwemmen terwijl je zelf in een glazen tunnel staat. En een haai van 3 meter blijft toch ook wel wat met je doen. Uiteraard was Nemo ook wel weer van de partij en waren de kwallen in een grote bak met blauw water ook weer zeer boeiend.

Prachtig koraal in het Aquiarium en verder nog een foto van de boulevard wat er toch wel chill uitziet, toch?

Vervolgens zijn we met een toeribus door een deel van t centrum van de stad gereden waaruit bleek dat t centrum een erg gezellige, latijns amerika achtige sfeer had met veel koffiebarretjes, dansende mensen op pleintjes, veel muziek en eerst nog een mooie zon. Die was vervolgens plots binnen 15 minuten verdwenen en t weer sloeg om in een zeer heftigef, langdurende onweersbui. Het was dan ook al een uurtje of 8 in de avond en net voor de eerste druppels zat onze 40 minuten durende tour er ook op, dus gingen we in deze heftige hoosbuien in de auto weer terug naar huis. 1 ding was me duidelijk, de veel en veel meer aanwezige vegetatie in dit deel van het land Mexico is niet voor niets, de regen doet zn werk! Klimaat in dit deel van t land is namelijk echt vies vies broeierig, warm en vochtig met in de avonden bijna altijd flinke hoeveelheden regen. Kortom, t was zweten en plakken geblazen deze 3 dagen! Goede voorbereiding voor mijn reis straks naar Chiapas, waar het t zelfde schijnt te zijn behalve dat er dan nog een paar graadjes in temperatuur bij zullen komen. Gezellig!! ;)

Ik merk dat ik alweer veel teveel schrijf dus ik ga maar snel verder. Zaterdag zijn we, na een heerlijk ontbijt in een plaatselijk restaurant, de plaatjes La Antigua en Chichalaca gaan bezoeken. Eergenoemde is echt erg klein, maar heeft als interessante attractie het voormalig huis van onze grote vriend Cortes, de spaanse veroveraar die uiteindelijk de Azteken de macht ontnam van t “Mexicaanse” gebied. Er is wel weliswaar niet veel meer over van dit vroeger toch aanzienlijk grote huis, maar de aantal delen van de ruine is indrukwekkend begroeid met meterslange wortelen van de bomen die hun beslag hebben gelegd op delen van t bouwwerk. Echt tot zeker 3 a 4 meter hoog is een verzamelinjg wortels te zien die doet denken aan de pijpen van een orgel in een kerk die ook meters, zij aan zij, de lucht in gaan.

Een kerkje in Antigua naast het "huis" van Cortes, waarvan rechts nog een deeltje te zien is voledig begroeid met een spektakulaire wortelgroei...

Verder was er in dit plaatsje nog een interessante loopbrug te vinden van een meterje of 30 over een rivier waarvan de oevers volledig groen dichtgegroeid is met (palm)bomen en andere planten. Na hier nog wat te hebben rondgekeken bij de marktkraampjes zijn we doorgereden naar Chichalaca, ofwel, naar zee. Vlakbij waar we uiteindelijk bij een strandtentje genoten van een aantal flesjes corona en de natuurlijk zeer welkome zeewind en lucht waren ook duinen te vinden. Vrij hoog, dat moet ik toegeven, maar voor mij niet zo bijzonder. Maar t schijnt voor Mexico toch wel bijzonder te zijn, want het was mij van tevoren voorgespiegelt als soort woestijn. Haha, ach ja, zo noemen wij t niet, maar t heeft er natuurlijk wel veel van weg. Isaac, de dus slechts 10 jaar oude knul, mocht zoals al een keer eerder in t verleden weer zn wens in vervulling laten komen, wat inhield t rijden op een 4x4 quad (zie foto). Ondanks dat t duidelijk aangaf dat t niet bedoelt was erop te rijden onder 16 was t knaapje er toch gauw een uur zoet mee. De meeste tijd reed hij alleen, een maal reed ik een tijdje mee achterop en daarna was ook ik een tijdje de chauffeur. Helaas was het mannetje toch wel enigszins voorzichtig, dus zodra ik harder dan 30 ging rijden begonm hij al angstig te roepen dat ik maar wat zachter moest gaan. Helaas, want t was duidelijk dat deze apparaatjes zeker vele malen harder konden en dat had ik echt niet zo’n probleem gevonden. Na 1 maal toch ff door te gassen naar de 50 km\h was t wel weer tijd om hem zn plezier terug te geven en besloot ik verder te gaan met de corona!

Heerlijk, de zee!! Rechts is te zien waar ik het over heb als ik praat over een 4x4 aangedreven quad. Zou u uw kind hierop in zn eentje rond laten scheuren op 10 jarige leeftijd???

Na nog een goede maaltijd en uiteindelijk voor t slapen gaan nog een tequila zat de dag erop en was zondag eigenlijk enkel voor de terugreis bestemd. Onderweg nog wel een heeeeerlijke Bugs Bunny gegeten. Konijn is iets verder t land in op de route een plaatselijk product en met de gerookte berieding van t beestje was t echt smullen geblazen. Zo vaak had ik nog niet konijn gehad, dus ook dit was toch wel een soort speciale afsluiting van 3 mooie dagen Veracruz. In de avond om een uurtje of 9 was ik weer in mn kamer en gingen de lampjes vrijwel direkt uit. Het was een topweekend!